 "Στο αριστερό του μανίκι έχει
ένα πορφυρό τετράγωνο μπάλωμα.
Αυτό δεν διακρίνεται πολύ καθαρά
Και ήθελα προπάντων αυτό να σας δείξω
Και ίσως προπάντων γι` αυτό
αξίζει να τον θυμάστε "
Ρίτσος
Είναι το τρίο αποχαιρετιστήριο που γράφουμε για ένα ακόμα στέλεχος λαμπρό της Αριστεράς. Αντί να αποχαιρετούμε τον τρόμο που απλώνεται γύρω μας και τις απειλές, αντί να αποχαιρετούμε την ανέχεια, την ανισότητα είμαστε εγκλωβισμένοι σε μία μοιραία κατάληξη. Και για τον κυρ-Γιάννη ήταν νωρίς για ένα τέτοιο αποχωρισμό. Από τους Λαμπράκηδες που έκανε το "ντόπιο" δυναμικό ξεκίνημα, τον αντιδικτατορικό αγώνα, τον αγώνα για την επιβολή της δημοκρατίας μέσα σε μία κατ` επίφαση ειρήνη όπου εχθρός ήταν ο εφησυχασμός και η αλλοτρίωση, ο Γιάννης Μπανιάς της διαρκούς αμφισβήτησης και της αέναης επανάστασης πρωτίστως για την κοινωνική αξιοπρέπεια, δεν προλάβαινε να αναπαυθεί και να καυχηθεί για τα όσα μας έδωσε. Ο κάθε αγώνας του δεν ήταν παρά μόνο προπόνηση για τον επόμενο. Η κάθε διεκδίκηση, ήταν ένα ακόμα σκαλοπάτι για δυναμικότερους αγώνες και δημοκρατικότερους ορίζοντες. Είδαμε με έκπληξη να εκφράζεται οδύνη γι` αυτόν που τώρα βιάζουν τα πολιτικά του ιδεώδη, εξευτελίζουν τους αγώνες του και θλιβόμαστε ακόμα περισσότερο. Ένας αγωνιστής όπως ο Γιάννης Μπανιάς δεν πρέπει να αποχαιρετιστεί με κανέναν άλλο τρόπο παρά μόνο με ΑΓΩΝΕΣ, ειδικά τώρα που ο τόπος απαιτεί από εμάς να γίνουμε μικροί, μαζικοί και ουσιαστικοί πυρήνες αντίστασης. Μέχρι την δικαίωση, μέχρι τον καινούργιο αγώνα.
|
